New York, New York

Wednesday, 19 September 2007, 19:02 | Category : viajes, yo

Volví de yankilandia el martes de la semana pasada (sí, 11 de septiembre, buena fecha para ir en avión, ¿verdad?), y bueno, entre que quedas con todo el mundo para contarlo (como si tuviera tantos amigos), ordenas las fotos (de esas sí tenia unas cuantas) y estas cosas (sí, que soy procrastinadora nata) pues no tienes tiempo para contar tus aventuras por tierras extranjeras en tu blog (que nunca actualizas).
(Cuánto paréntesis).
En fin, que lo pasé muy bien, intentaré resumir bastante y no colgar demasiadas fotos para no alargarme demasiado, pero la ciudad se merece esto y más.

Llegamos el martes 4 al mediodía, después de un viaje vía Ginebra lógicamente agotador. Por cierto, hacia tiempo que no iba en avión, y no sé si es cosa nueva, cosa de los vuelos transoceánicos o cosa de Swiss, pero las pantallitas estas para ver pelis y jugar a una versión chunga de Space Invaders están bastante chulas. En fin, que llegamos bastante preocupados por si pondrían demasiados controles y nos pillarían las armas de destrucción masiva que llevábamos en el bolsillo, ¡pero que va! Todo fue como la seda, muy rápido y sin borderías, excesos de autoridad ni nada.

Nuestro hotel estaba muy bien situado, justo detrás del Empire State, con una estacion de metro a 30 segundos y en el corazón del Little Korea. Las primeras impresiones de la ciudad fueron “coño mira que edificio tan alto”, “coño que estresada va la gente”, “coño aquí oigo de todo menos inglés”, y “coño que calor hace en las estaciones de metro”.

Con los días fuimos profundizando mas en la ciudad. Obviamente hicimos las tipicas turistadas de subir al Empire State y estas cosas, pero lo que más me gustó fue pasear por los barrios de la ciudad. En Chinatown encontré por fin las galletas de la fortuna, que llevo toda mi vida persiguiendo, no me pareció que el Soho fuera tan requetepijo como lo pintan y Little Italy se reducía a cuatro calles repletas de restaurantes.

Chinatown, es obvio

Otros sitios de visita obligada fueron el Dakota Building, donde asesinaron a Lennon, la sala Sin-E (aunque estaba cerrada), donde Jeff Buckley dio ese concierto, el Central Park, el MoMA y el Museo de Historia Natural (donde trabaja Ross!), por decir algunos. Pero lo que más me gustó de la ciudad fue pasear por el East Village y Williamsburg, y la visita al MoMI (que no MoMA).

Mirando un partido de baseball en Central Park

East Village es, como todos sabéis o deberíais saber, el barrio con algunas de las salas de conciertos más míticas y importantes del nuevo continente, como el CBGB. Desgraciadamente, el local donde tocaron grupos como Ramones o Talking Heads estaba en las últimas desde hacía años, con una pésima programación, y acabó cerrando el año pasado. Pero el barrio rebelde de la ciudad todavía conserva muchas otras cosas interesantes, esta repleto de locales y tiendas de las cosas más inverosímiles. Me encantaron las tiendas de trastos varios de segunda mano, donde se podían encontrar verdaderas joyas. Habían muñecos originales de Star Wars con su pack por el módico precio de 400$, pero como estos estaban un poco fuera de mi alcance económico, me conformé una trading card de la primera película (año 77!) :D

Williamsburg es algo así como el heredero del East Village. Como el precio de la vivienda en Manhattan va subiendo y subiendo, los bohemios se han trasladado a esta parte de Brooklyn. Williamsburg esta un poco enmedio de la nada, pero una vez dentro recuerda bastante al East Village, los locales y tiendas son parecidas, tal vez un poco mas fashion y modernillo. Allí compré un cómic de Batman del año 1990 por 52 centimos, en una tienda llamada Junk. Otra joya de tienda. Por que no hay cosas así por aquí?

La tienda Junk, artículos varios.

En Queens fuimos al MoMI, es decir, the Museum of Moving Image, dedicado mayoritáriamente al cine, pero con un pequeño apartado para los videojuegos. El museo era pequeño, pero estaba muy bien montado, con bastantes partes interactivas y muy didáctico. Podías ponerle efectos de sonido a algunos fragmentos de películas, doblar tu mismo algunas escenas, hacer una pequeña animación… Muy entretenido. Y lo mejor, una sección donde podias probar libremente algunos videojuegos, desde los míticos Pong y Space Invaders a los menos “convencionales”, como Katamari, EyeToy o DDR (aunque era una version rapera aburridisima y las dance pads iban muy mal). Y lo mas mejor lo reservo para la proxima entrada :P

 

Cosas chulas de Star Wars y Star Trek. Perdón por el cutre-montaje.

Porque sé lo que estáis pensando! Núria ha ido al país de los Macs y no ha hecho ningún comentario al respecto? Imposible! Mis queridos drugos, lo que pasa es que he flipado tanto que tengo que dedicarle un post temático a todo lo que vi. Próximamente, en vuestras pantallas, Floit visita las Apple Stores!

Y algunas fotos mas:

Parada obligatoria en Starbucks!
Es mi hermana con dos frapuccinos de caramelo y una rainbow cookie.

 

Una mujer-anuncio.

 

Ah! Y vimos a Cameron Diaz.

Floit Design!

Monday, 27 August 2007, 14:11 | Category : web, yo

Al fin ha llegado la culminación de toda una vida de trabajo duro dedicado al mundo del diseño web. Yo, Núria Soriano, ganando cada mísero céntimo con el sudor de mi frente, he resistido la tentación de comprarme un iPod Nano, un Macbook y un iMac para dedicar todos mis ahorros a la adquisición de un dominio propio.

A eso y a un viaje a New York, claro. 
 

Un poco de historia

Desde que a mis 14 años creé mi primera web para colgar unos cómics cutres sobre U2 ha llovido mucho. Bueno, según la Generalitat, no lo suficiente. Por aquel entonces, no me imaginaba que me acabaría dedicando al diseño web. Yo quería ser médico forense. En serio. Es culpa de mi madre, que le gustan las pelis de zombies. Pero poco a poco fui descubriendo las maravillas de la world wide web, de internet, este nuevo mundo que hacía que lo único que te separaba del otro lado del Atlántico eran unos pocos segundos (o minutos) de carga de la página. Y como eso de medicina parecía una carrera larga y tediosa, pronto comprendí que debía independizarme de la influencia de la morbosa mente de mi madre para seguir mi propio camino, un camino con un letrero que ponía “Diseño Gráfico”.
 

Sobre la web

Total, que aquí estamos ya, a punto de empezar tercero, y como somos unos vagos y tenemos más vacaciones que los niños de primaria, he aprovechado el tiempo para diseñar otra web.

Uno de los cambios más evidentes respecto a la anterior es el cambio de idioma. Lo siento, una tiene que vivir de algo, y no hay tiempo para andarse con nacionalismos. En realidad, estuve pensando en hacerla en inglés, que el mercado internacional da para mucho. Quizá mas adelante.

En cuanto a diseño, he intentado encontrar ése punto medio entre una web atractiva y una web práctica. Hay que pensar en el bien de la comunidad y diseñar cumpliendo los estándares y estas cosas que a menudo los diseñadores olvidan.

Pero como una servidora ya tiene el CSS 2.0 sometido a su voluntad y necesita nuevos retos, ha estado jugando un poco con la opacidad. Tengo que reconocer que me ha llegado a provocar sensaciones de frustración e impoténcia que no sentía desde que mis días de windowsera terminaron, pero al final he conseguido que todo funcione y se vea perfectamente… menos con el Explorer, claro.

Es que este navegador made in Mocosoft, como todo lo que proviene de Redmond, pasa de lo que digan los estándares. Total, ¿para que hacer caso a un montón de gente que se esfuerza para que todos nos entendamos y hacer la vida de los diseñadores web más fácil y agradable? El caso es, amiguitos y amiguitas, que para variar el Explorer no interpreta bien el CSS, y si hablamos de CSS 3.0 pues, ay que risa, no vamos a esforzarnos para que reconozca la propiedad opacidad, ¿no? En vez de eso, podemos crear otra propiedad que se llame filter:alpha(opacity=), que viene a hacer lo mismo pero con un nombre mas chungo. Que molones que somos, ea. Y lo mas divertido es que si usamos esta propiedad, el CSS no cumple con los estándares y los diseñadores no podran poner esos botones que les gustan tanto de CSS Valid. Es que me parto de la risa.

¿Pues sabéis lo que os digo, Steve Ballmer & Co? Que os den. Yo no permitiré que mi web no sea CSS Valid solo para que la gente cazurra que se empeña en seguir usando vuestro pésimo navegador la vea bien. Si quieren ver los efectos chulos que hay, que se bajen Firefox, así de paso salen un poco del maravilloso mundo de Microsoft y con un poco de suerte hasta abandonan vuestro sistema operativo.
 

Ala. Por fin he podido sacar esta rabia contra el IE contenida durante todos estos días. Ahora, a darse un paseo por Floit Design.

Tachaaaaan!

Wednesday, 2 May 2007, 16:19 | Category : web

Oh! Ho he aconseguit! He editat una plantilla de Blogger i ara es veu igualeta igualeta com la meva super güeb. MUAHAHAHAHA si es que soc tan bona…
Doncs això, que aquest és el meu blog incorporat a la meva web, no sé exactament amb quina intenció me l’he fet, principalment volia demostrar-me que era capaç d’editar una plantilla de blogger al meu gust, i ho he aconseguit. I ja que ho tenim, doncs el faré servir de…

de…..

uhm…

……………

nosé, per explicar coses que no li interessen a ningú, novetats de la meva web, coses aixi! :)
El CSS ja no té secrets per mi… YEAH YEAH YEAH!